Izarra bezain urrun eta eraztuna bezain hurbil, baina beti harrigarriaren atalasean, hortxe dago ipuina. Errituz zipriztindutako kutxatila, esku sotilak idatzitako eskuizkribua, kometa bat, erretinan eztanda egiten duen txinparta, gauza bitxien taupada, horixe da ipuina. Ipuinak bidaia txartelaren zehaztasuna izan behar du, trapezio-harien eta errailen patu-zentzua, lore arraroaren pozoia, odol tanta baten misterioa, filmaren distira, karta partiden bidegurutzea, harribitxien imana. Xehetasun guzti hauek harrapatzeko ipuinlariak barrutik esploratzailez jantzi beharra dauka, ipuinak bidaiarik luzeenak izaten baitira.
Tres historias que exploran la intimidad, la memoria y las sombras que nos habitan
(Bilbao, 1961) Dignifica la actitud de la escritora radical que, desde la vocación continua y continuada, se dedica intensamente a la escritura. Sin presencia pública, con dedicación a la creación poética, convirtiendo la palabra personal en la exploración de un mundo estético propio. Por todo ello, en una vida retirada con mínima proyección pública, la biografía de Amaia Iturbide no puede separarse de la evolución de su escritura, de la práctica diaria con la expresión poética de su sensibilidad.