La torre de marfil, inédita hasta ahora en lengua española, debía ser, en el designio de Henry James (1843-1916), la novela de la codicia y la rapacidad norteamericanas. En sus últimos años de vida, desde su voluntario exilio europeo, James vuelve la vista a su tierra de origen, Estados Unidos, en un intento de saldar cuentas con un país en el que siempre se sintió huésped precario. Producto de esta visión última, acerada e inclemente como pocas, es La torre de marfil, novela mayor que debía completar, por contraste, el ciclo compuesto por Los embajadores, Las alas de la paloma y La copa dorada.
Tres historias que exploran la intimidad, la memoria y las sombras que nos habitan
Henry James (Nova York, 1843-Londres, 1916) foi un escritor e crítico que traballou xéneros literarios que van da crítica social á novela gótica, onde analiza a sociedade neoiorquina de finais do século XIX, afondando na psicoloxía das personaxes e creando protagonistas femininas que loitan por atopar o seu espazo vital diante dos prexuízos sociais da época. Destaca por ser o primeiro escritor do seu tempo interesado en desentrañar a psicoloxía feminina. En palabras de Graham Greene: “Quizais Washington Square sexa a única novela onde un home é quen de invadir o campo feminino producindo unha obra comparable ás de Jane Austen”.