"Nalgún lugar en Afganistán ou noutro sitio calquera", así sitúa o autor este relato que ten como protagonista unha muller oprimida pola relixión, o matrimonio e a sociedade. Nunha cidade tomada polos tanques,vive entregada ao coidado do seu home, un heroe da Guerra Santa en estado vexetal, que converte na súa sagué sabur, na súa pedra de paciencia, unha pedra máxica que escoita as mágoas de quen llas quere confiar. Un día tras outro, a muller vai confesando o inconfesable, liberándose da súa dor, mesturando frustración con tenrura, pasado con presente. Nesta súa primeira novela en francés, pola que recibiu o Premio Goncourt, Atiq Rahimi denuncia, cunha prosa austera pero non exenta de lirismo, o fanatismo, a violencia e o sometemento da muller.
Tres historias que exploran la intimidad, la memoria y las sombras que nos habitan
Atiq Rahimi va néixer a Kabul el 1968 i va rebre una educació francesa. Fill de simpatitzants de la monarquia de Zahir Shah, va haver de fugir a peu fins al Paquistàn als 22 anys. Apassionat del cinema, aconsegueix una beca per estudiar a la Sorbona i s'instal·la a viure a París. És autor de tres novel·les, Terra i cendra i Les Mille Maisons du rêve et de la terreur, i acaba de guanyar el Goncourt amb la tercera, La pedra de paciència. Pessimista pel que fa al futur del seu país, i del món sencer, Rahimi prefereix explorar el sofriment dels homes més que no pas l'espectacle de la guerra.