LES CUENTES DE L ALMA

La mirada qu'echa al mundu Xandru Fernández na so obra narrativa, como si s’asomara a un pozu fondu y escuru qu'apruz en mediu de Poladura, adiéntrase nesti llibru na parte entá más tenebrosa de la vida, la llinia cásique imperceptible que separa la llocura del xacíu, lo real de lo imaxinario, banciando d'un llau a otru d'esa raya nun diálogu imposible ente la vida y la muerte que la narración minuciosa, realista y oxetiva del autor fai totalmente creyible. Nos doce relatos que formen Les cuentes de l'alma hai una intelixente y desesperanzada reflexón sobre'l pasáu (personal les más de les veces, pero tamién históricu, como nel cuentu que pon en relación al Rei Ramiru col Padre Galo pentemedies d'un ánxel). L'acabación de les espectatives vitales, la perda de tou referente, empobinen a los personaxes a la derrota, al suicidiu o al asesinatu: paez que nun hubiera salida del pozu.