Felipe Juaristi

Badira hutsik dauden pertsonak, zerutik eroritako txoriak, trumoi hotsez hautsitako adarrak, zauritutako gau-animaliak bezala. Lope, Miranda eta Gabriel. Hutsik daude, pertsona huts dira eta zain daude. Halabeharrak elkartu ditu oroitzera bultzatuz. Oroimena zirkulu hutsa baita, bizitza eta heriotza bezala. Hilketa batek ematen dio hasiera oroimenari. Baina bizitzak bete behar du barneko hutsa eta zirkulu guztiak itxi eta bizi berria ekarri. Hiltzea erabakita zuena ez beste bat hil zuen ETAk. Nahasi ala ez, hilketa batek beti astintzen ditu ingurukoen barne giharrak. Eta oroimena da nagusi lekuko isilen begietan. Eta bakardadea.

Este libro en formato de lujo nos ofrece un recorrido por el paisaje urbano de Donostia-San Sebastián. El libro comienza con un apartado destinado al mar y la costa donde se verá ese espacio entrañabe que es la bahía con las playas de La Concha y Ondarreta, la isla de Santa Clara y los montes de Igeldo y Urgull.A continuación, en un capítulo dedicado al paisaje urbano se ven muestras tanto de la arquitectura civil como religiosa, arte en la calle y los diferentes parques que posee la ciudad. Finalmente, vemos muestras de la vitalidad de Donostia a traves de sus espacios de cultura, el deporte, las fiestas y la calle. Edición trilingüe: castellano, euskera e inglés.

Malkoen gatza ez da amaigabea;odolak, norberarena ala besteena izan,beti du usain bera;burura igo eta horditzen du,adimena galtzeraino.

Ezer ez da dirudiena. Ez gara uste dugun bezalakoak. Edozein etxetan ezkutuan dagoen sekreturen bat aurki daiteke. Izan ere, badira sekula aipatzen ez diren kontuak, iragan latza ekartzen baitute orain gozora. Horretaz gogoratuko da Saul, eleberri honetako pertsonaia nagusia, denbora aurrera doan neurrian. Ezaguna duen mundua goitik behera eroriko zaio eta beste bat sortuko da, ordainez, beste bat neurrikoagoa, eta eramangarriagoa. Egia jakitera iritsiko da, eta egiarekin batera oinaze eta minak etorriko zaizkio. Heldutasunera iritsiko da, gaztaroa ahal den bezala igaroz. Errealitatera eroriko da, azkenean, fantasiaren lurralde urrutitik jauzi eginez.

Los poetas antologados en esta edición son los promotores de las jornadas de “Poesía y pensamiento” que se iniciaron en Durango en mayo del 2008. Estos últimos años la poesía ligada al pensamiento ha

Gizon bat azaldu da bazterreko auzo batean. Inork ez daki nondik datorren, ezta nor den ere. Baina haren agerpen hutsak iragana ekarriko du gogora. Bi polizia, Isaak López de Albeniz eta Sara Sáinz de Bilbao, saiatuko dira argitzen nor den gizon misteriotsua eta zergatik azaldu den azaldu den moduan.Intriga handiko eleberria da, gaizkileak ere zuzendu daitezkeela erakutsi nahi duena, hartarako, borondate onaz gainera, memoria ezak bere lana egiten badu.

Piztutako etxea nire lanik sakonena da. Gogoeta egiten dut, esperantzaz, izuaz, desiraz, maitasunaz eta pasioaz, besteak beste. Abiapuntua da bizitzak bere arauak dauzkala eta, seguru asko, ez ditugula sekula santan guztiak ezagutuko, bizi garen bitartean bizitzaz ez beste ezertaz arduratzen garelako. Baina beste ezer hori bizitzaren muina ere izan daiteke, jakin gabe, noski. Gizakia zerk bultzatzen duen bizitzera da jakin beharrekoa. Baina beti ez dago gizakiaren esku halako jakituria. Ez zaio argirik iristen bere barreneko sotoan gordeta dagoena ikusteko. Beraz, bizi da gizakia, besterik gabe. Eta ez da gutxi. Izan ere, gizakia handia da, izakietan handiena. Baina inork gutxik daki hori.

Erruak erro luzeak ditu. Mina da, eta ez jakintza, kontzientziaren giltza. Egon nahi ez dugun tokian egotea da erbestea. Elurra egiten du, eta hotzak gorputzak hartzen, erbestea ez-toki baita. Fermin Alberdi euskal kazetaria Madrila bidaltzen dute Sebastian Saldiasen azken egunak nolakoak izan ziren kontatzeko. Horrek bizitza aldaraziko dio. Hori da eleberri honen abiapuntua. Baina, funtsean, maitasuna zer den adierazi nahia da. Maitasunari eustea bizitzari eustea baita; bizitza maite duenak ezin maitasunik gabe bizi. Musikarik gabe ere ezin bizi, berak eramaten gaitu egon nahi dugun tokira.Bakea, azken finean, errurik gabeko mundu berrira sartzea baino ez da.

Mutila Pasaiako plazan azaldu da. Benetako beltza ematen du, Afrikakoa. Burutik oinetaraino lehoi larruz jantzita dago eta buruan ostruka lumak ditu, kapela moduan. Oinez dabil oinetakorik gabe, eta eskuinean lantza handi bat darama, mutila bezain luzea, mutila bezain beltza. Gure mutila Niger ondoko herri batekoa da. Hamabi urte betetakoan zezen bat hil behar du bere eskuez, edo bestela, neka-neka eginda, errendituta utzi behar du. Horrela heldua dela frogatuko du. Felipe Juaristi Galdos Poesian lantzen ditudan gaiak lantzen saiatzen naiz haur eta gazte literatura egiten dudanean. Haur eta gazteek, nik uste, berezko jarrera dute poesiarekiko, baina batzuetan, liburuak falta zaizkielako, ez dute behar bezala ulertzen poesia zer den. Poesia, niretzat, dena da, baita literatura ere. Egia da hitz lauak lege batzuk dituela, eta olerkiak besteak, baina finean batak ezin besteak irakurlearen bihotza hunkitzea dute helburu. Hori da nire lana: testu ederrak egitea, letra idatziarekiko lilura sor dezaketenak; esandakoak barrenean jira eta buelta eginik, hausnarketarako ere baliagarria izan dadin.

Sara Vidalek ez zuen ihes egin alemanak, gerran, Odessa hiriko atariraino iritsi zirenean. Aukera eman zioten trena hartu eta alde egiteko, gizon-emakume askorekin batera, arriskutik libre izango ziren tokiren batera. Ez zuen ihes egin, bere burua hilobi bati lotua ikusten baitzuen, jakinik ez zela Kauffmannen hilobi, baina hori gutxienekoa zitzaion, mundua orduan hilobi handia zenez, hilobi bakarra zainduz guztiak zaintzen zituela uste baitzuen. Ez zuen ihes egin alemanak bila etorritakoan; biolin kutxa, maleta bat eta soinean eramateko arropa gutxi batzuk hartzeko aukera eman zioten. Bagoi zikin batean sartu zuten, bera bezalako beste berrogei emakumerekin batera, haiek ere arrazoi bategatik edo besteagatik Odessa hirian geratuak, haiek ere ihes egiteko gogorik gabeak, bazekitelako edo bestela susmatzen zutelako ihesaldi guztien amaieran hilobi bat zegoela, lurrezko hilobi edo airezko hilobi. Trenak abiadura hartu eta atzean utzi zuen hiria, eta gauez lautadan barrena zihoalarik, Sara Vidal, biolina kutxatik atera eta, joka hasi zen Scriabinen Gauekoa. Gauak are gehiago gautu zuen.

Udako goiz lasai batean, uhin handiek Stella Maris itsasontzi zaharra Zarauzko hondartzara ekarri dute. Lehenengoz, zenbait tximu txiki itsasontzitik atera dira; gero, kolore guztietako txoriak hegaka eta iheska; azkenik, bi ertzain agertu eta gizon-emakume asko lehorreratzen dira. Baina Stella Marisek badu oraindik ustekabe asko... Elaberri orijinal honek "Bizi, Irakurri 2002" Saria irabazi zuen gazte sailean.

Una tranquila mañana de verano, un viejo navío, el Stella Maris, encalla en la playa de Zarautz. En ese momento, sólo se encuentran tres testigos presenciales: el sacristán de la localidad, la estanquera y un opositor a notarias. Ante la estupefaccion de los tres, escapan del barco, primero, unos cuantos monos pequeños; despues, varias bandadas de pajaros de todos los colores y, finalmente, ya en presencia de dos policias, los unicos tres miembros de la tripulacion. Pero el Stella Maris, aun guarda mas sorpresas Original novela merecedora del VI Premio Leer es Vivir dentro de la modalidad juvenil, de la que la tecnica de construccion de la narracion, asi como la diversidad de tonos narrativos y una consecuente calidad literaria sorprendera y divertira al joven lector. La ilustracion contribuye a la frescura del texto.

Behin batean bazen herri bat, eta herri horretan printzesa bat zegoen lo, eta, usadioak dioenez, printzesa iratzartzea lortzen duena berarekin ezkonduko da, eta errege izango da. Baina printzesa iratzartzeko, ipuin bat esan behar Europako etxerik nagusietako printzeak etorri dira herrira, nork bere ipuina kontatzera, printzesa iratzarri nahian denok ere. Herriak alkatea ere badu, ordea, errege izan nahi duena, gainera; eta horretarako mila trikimailu erabiliko ditu printzeen lana eragozteko. Eta, herri guztietan bezala, badira bi maitale, Joanes eta Justina, printze eta printzesa; gizon-emakumerik arruntenak printze-printzesa bihurtzen baititu maitasunak. Hori guztia kontatzen du Felipe Juaristik, poesiaren zordun den prosa batez, fantasiarekin batera, errealitatetik harantzago eta ametsaren esparrutik gertu dagoen mundua euskal irakurlearengana ekarriz.

Joelen kontakizunaren laugarren eta azken atala da hau. Izarretara bidean zihoan txakurra izan zen lehen atala. Itzalak luzatu egiten dira ilunabarrean eta Ohe elurtuan lo egin zuen mutikoa etorri ziren gero.Liburu honetan Joelek hamabost urte bete ditu. Ama ezagutuko du, oso ume zelarik aitarekin utziz etxetik alde egin zuena. Amarekin topo egitera joatean iraganeko pasadizoak argitu nahi ditu semeak aitarekin, gaixo jarri zen aitarekin, alegia:-Ama batek ez du alde egiten horrela, besterik gabe. Aitak desagertzen dira. Amak, ez. Zerbait gertatuko zen. Aita marinela izana zen, eta aspaldidanik agindua zion semeari biak itzuliko zirela egunen batean itsasora eta amaierarik gabeko bidaia batean abiatuko. Aita hil zenean:Negarrez hasteko zorian zegoela jabetu zen. Ez zuen nahi. Hamabost urte zituen, marinela zen. Beraz, ezin zuen negar egin. Umeek negar egin dezakete. Eta helduek. Baina ez hamabost urte dituen batek. Adin horretan debekatuta dago amore ematea. Batez ere malkoei.Ordurako iparralde eta hegoaldeko itsas bazterrak ezagutuak zituen Joelek marinel gisa. Amsterdameko portura eta kaleetara ere iritsia zen...

Ingurumenarekiko kezka azaltzen duten ipuin sail berri bat da. 4 eta 7 urte bitarteko haurrentzako zuzendutakoa da.

Printzesen eskola Parisen dago eta Paris munduko hiririk ederrena da.Zoriontsuak dira. Ipuinak entzuten dituzte, izan ere printzesa izateko ipuinak jakin behar. Printzesek ipuinak behar dituzte, eta ipuinek printzesak.Mundua ipuinik gabe tristeagoa da-eta.

Eromenak mila aurpegi ditu eta goizero ikusten dizkiogu guztiak ispiluko geure errainuari. Absalon, Bixente, Fausto eta liburu honetako galeria harrigarrian aurkitzen diren gainontzeko pertsonaiek ero direla badirudite ere, eromena ezagutzarako modu dute, bizitzari zentzurik balukeen kasuan, kilimak aurkitzeko ahalegin. Harrigarri bezain albiste on suertatuko den liburu honetan xamurtasuna eta samina, desioa eta bakardadea, etsipena eta errebeldia uztartzen badira, lehen kartzela, gero apaiztegi eta orain eroetxe den horretan bizi direnak gizon direlako da, sentimentu nahasiak dituztenak, usterik xumeena zalantzaren galbahean desegingo dutenak...