Xelís de Toro

Rolo e Pestiña son moi amigos, que non noivos, e sempre ao saír da escola van xuntos para a casa. Pero aquel día en que todo comezou, Pestiña non daba chegado á praza do camelio, onde sempre quedaban. Mentres Rolo agardaba comezou a chover; estabase poñendo coma un pito. Logo dun anaco viu aberto un portal dunha casa e foi correndo a refuxiarse. Dende ali veria ben a Pestiña. Rolo nunca reparara nese portal, que mais ben parecia unha cova. E Pestiña sen aparecer! De repente Rolo escoitou un ruido as suas costas que o asustou: era un gato cun ratiño na boca. Seria o gato do que todos falaban no recreo, o tal Rabudo, o que lle podia a un pastor aleman? A partir dese encontro entre Rolo e o gato fantasma todo comezou a cambiar...

ESTA HISTORIA ten lugar nun mercado londiniense chamado Walthamstow. A este mercado, sen faltar un só sábado, acudía un home que era propietario dunha curiosa máquina que tiña a asombrosa particularidade de inventar contos. E ninguen coñecia o segredo da maquina

Xelís de ToroPacopeco Pequeneiro, con sus gafas y sombrero, va paseando cuando se encuentra con el mago Orlando, el que hace magia mientras va andando, capaz de convertir una sartén en un espejo, unas monedas en una lluvia de estrellas y una vieja bota en una pelota nueva. El mago agarra el sombrero y se dispone a sacar un conejo... mas... el que sale del sombrero es Pacopeco! Nuevo album con las aventuras del simpatico personaje presentadas en verso y con rotundas ilustraciones.

Xelís de ToroA Pacopeco gústalle andar a mirar para arriba: as nubes de cores, os paxaros chamados avións... pero o que lle máis lle prace é botar horas co telescopio mirando os planetas: algúns bos e outros trastes, alguns tristes e outros lambeteiros, alguns montan en bici e outros fan cabriolas ou xogan as agachadas. Mais o seu planeta especial e invisible, que so se pode ver pechando os ollos ou poñendo unha gorra que os tape, e mirando para dentro. Asi, vese cada dia un difererente: de chocolate, de caramelo, outro que pasa correndo... Pero o que nunca viu ainda e unha chuvia de meteoritos. Non tarda en cumprir a arela: Ana a lista e futbolista dalle unha patada a un balon de balons, que van polo aire como unha chuvia de pelotas, da que Pacopeco escapa como dunha chuvia de meteoritos. Novo album coas aventuras do simpatico personaxe presentadas en verso e con rotundas ilustracions.

Xelís de ToroA Ana lista se le ocurre que puede cumplir su sueño de viajar pegándole una patada al balón y yendo detrás de él. Cuando lo sabe Pacopeco se alegra, porque así se librará de ella. Y allá va la niña siguiendo la pelota por Italia, las piramides, la isla de un naufrago, rompiendole el espejo a una sirena hasta que mete gol en un iglu. Entonces dale una patadon espectacular que la lleve de vuelta, pues alli va mucho frio. Asi, cuando Pacopeco estaba muy feliz sin ella, la pelota golpea un cubo de pintura azul, que le cae la el, embadurnandolo todo de azul. Y ahora parece un marciano! Nuevo album con las aventuras del simpatico personaje presentadas en verso y con rotundas ilustraciones.

Xelís de ToroHace tanto calor que Pacopeco ya no sabe ni en donde meterse, por lo que reflexiona que desearía un genio que le concediese sus deseos. Y entonces encuentra un genio dentro de una botella, que le concedera tres deseos a quien lo libere. Mas Pacopeco se lia con las cuentas hasta tres, seguramente por culpa del calor, deseando tener una sombrilla, un helado de nunca acabar y... Cuando esta en estas cuentas, un pelotazo de Ana lista la futbolista destroza la botella y marcha el genio escapando. Entonces, Pacopeco se lamenta por haber perdido la pelota y no tener un genio para pedirle una de ida y vuelta. Nuevo album con las aventuras del simpatico personaje presentadas en verso y con rotundas ilustraciones.

Xelís de ToroPor tener el número 33 a Pacopeco Pequeneiro le toca en la tómbola de la fiesta un robot muy divertido que prueba el vino blanco y luego el tinto... Y después, claro, se dedica a hacer travesuras: pinta el paso de cebra de colores, pone en los cuernos de las vacas flores, le roba la piruleta a una niña, le ata las patas a un perro... hasta recibe un balonazo de la pelota de Ana lista la futbolista. Parece que lo mata, pero en provoca que recupere la sensatez. Nuevo album con las aventuras del simpatico personaje presentadas en verso y con rotundas ilustraciones.

Xelís de ToroCelébrase un concurso de Pacos no que o xurado son nenos e gañará o que diga unhas palabras ben botadas sen mentir, e que fagan rir. O premio: tomar parte unha viaxe a Marte. Van saíndo os Pacos: o Paco Pincho, que rincha e fala; o Paco Panzolo, que seica come de todo mais leva unha panza de mentira... Cando lle toca a Pacopeco non sabe como se presentar pois esqueceu as gafas e o sombreiro. Como os atopou Ana lista, dalle unha patada ao balon co sombreiro e gafas, que lle caen xustamente a Pacopeco cando se esta presentando. E, entre as gargalladas de todos, proclamano gañador. Novo album coas aventuras do simpatico personaxe presentadas en verso e con rotundas ilustracions.

O río marca unha dirección e abre unha viaxe. As personaxes de Riofero, a última novela de Xelís de Toro, suben río arriba: fuxidas e búsquedas. Vidas fracasadas ou aventureiras, todo serve de alimento ao espirito voraz do rio. Un Riofero de lendas e pantasmas. Un Riofero de humanos que tornan feras e vidas que esvaen ata converterse en sombras. Con Riofero, Xelis de Toro, lanzase na compaña dunha curiosa tropa de personaxes na busqueda do crisol da literatura, a maxia, o secreto talisman, en palabras do autor "eu apuntar apuntei ao corazon da literatura, mais era de noite e a besta moviase, pero eu apuntar apuntei e disparar disparei, iso e o unico que importa".O río marca unha dirección e abre unha viaxe. As personaxes de Riofero, a última novela de Xelís de Toro, suben río arriba: fuxidas e búsquedas. Vidas fracasadas ou aventureiras, todo serve de alimento ao espirito voraz do rio. Un Riofero de lendas e pantasmas. Un Riofero de humanos que tornan feras e vidas que esvaen ata converterse en sombras. Con Riofero, Xelis de Toro, lanzase na compaña dunha curiosa tropa de personaxes na busqueda do crisol da literatura, a maxia, o secreto talisman, en palabras do autor "eu apuntar apuntei ao corazon da literatura, mais era de noite e a besta moviase, pero eu apuntar apuntei e disparar disparei, iso e o unico que importa".

Anda o mar revolto, barcos dun lado a outro, dando voltas sen ton nin son.-Con este batifolio non nos deixan pegar ollo -dixo o lorcho durmiñón.-Fagamos unha reunión -dixo o congro valentón.Axiña acuden o polbo, o pinto, o canfrexo, a pescada, a sardiña, o arroaz, a solla...

Ben aviat es formaria la nova banda de música. Els aspirants practicaven sense parar amb els seus instruments. Entre ells, en Genís, el gelater, bufava amb il·lusió la trompeta. Però que malament que

Cando Robin Donegan espertou en terras leonesas e viu aquela cantimplora do seu pai arredor do seu pescozo comprendeu que fora abandonado polo exército inglés de Sir John Moore que, perseguido polas tropas francesas, iniciaba a sua retirada camiño do porto da Coruña. Dende enton este afouto inglesiño de trece anos emprendera unha longa viaxe na procura de The Corunna boats na que contara coa axuda, a proteccion e a amizade da familia do xitano Marcial. Unha viaxe na que coñecera as penurias e os horrores daquela guerra da francesada, librada en Galicia hai case douscentos anos. e na que ao seu remate debera escoller a rota que oriente a sua vida. Xelis de Toro ofrece unha novela de trasfondo historico, de indubidable caracter iniciatico, dirixida ao publico xuvenil, onde se abordan os grandes temas e cuestions que interrogan aos mozos de todos os tempos: o amor, a amizade, a familia, o mellor camiño para dirixir a sua vida.

Xelís de Toro consolida nesta que foi a súa segunda novela, publicado despois de "Seis cordas e un corazón" (Xerais Negra, 1989), un estilo narrativo propio, tenso e contundente, que lle acae perfectamente a unhas historias e personaxes de vocacion nidiamente urbana. A estructura de "Non hai misericordia" xira arredor dalguns relatos que son o pretexto para que varios contertulios dialoguen nun programa radiofonico sobre o tema da violencia. Esta idea servelle ao autor para facer unha recreacion parodica do xeito de expresarse que ten cada un dos participantes: un sociologo, un teologo, un psicologo e un asistente social. Unha aposta arriscada e orixinal que procura e merece a complicidade do lector, conquistada cun uso da linguaxe coloquial moi ben dosificado, e que lle abre as portas da literatura as realidades menos gratas da nosa sociedade. O protagonista absoluto de "Non hai misericordia" e a violencia nas suas diversas manifestacions. Polas suas caracteristicas estructurais, pola sua fasquia tematica, a narracion crua, tensa e directa, pola linguaxe asequible, esta obra, recuperada agora dentro de Xerais Peto, esta chamada a ser revisitada e recoñecida por un amplo abano de lectores.Xelís de Toro consolida nesta que foi a súa segunda novela, publicado despois de "Seis cordas e un corazón" (Xerais Negra, 1989), un estilo narrativo propio, tenso e contundente, que lle acae perfectamente a unhas historias e personaxes de vocacion nidiamente urbana. A estructura de "Non hai misericordia" xira arredor dalguns relatos que son o pretexto para que varios contertulios dialoguen nun programa radiofonico sobre o tema da violencia. Esta idea servelle ao autor para facer unha recreacion parodica do xeito de expresarse que ten cada un dos participantes: un sociologo, un teologo, un psicologo e un asistente social. Unha aposta arriscada e orixinal que procura e merece a complicidade do lector, conquistada cun uso da linguaxe coloquial moi ben dosificado, e que lle abre as portas da literatura as realidades menos gratas da nosa sociedade. O protagonista absoluto de "Non hai misericordia" e a violencia nas suas diversas manifestacions. Polas suas caracteristicas estructurais, pola sua fasquia tematica, a narracion crua, tensa e directa, pola linguaxe asequible, esta obra, recuperada agora dentro de Xerais Peto, esta chamada a ser revisitada e recoñecida por un amplo abano de lectores.

Pronto se iba a formar la nueva banda de música. Los aspirantes practicaban sin descanso con sus instrumentos. Entre ellos, Evaristo, el heladero, soplaba con ilusión la trompeta. ¡Pero qué mal sonab

Unha homenaxe ao poder creativo da literatura.Páxinas en branco, capítulos que faltan, unha lectora que se rebela, un escritor ansioso por escribir unha obra sublime, un periplo polo trasmundo interior, rebeldes contra a especulacion urbanistica e revolucionarios a busca do escritor, cartas a un escritor morto, a directora dunha editorial a quen non lle dan as contas, un pauto co demo, unha seita literaria que se rexe polo libro De catro a catro... Etceteramente e un disparate absoluto: indescritible, indefinible, inexplicable, imperdoable... Unha homenaxe ao poder creativo da literatura. Estamos ante un coctel literario de preguntas: quen escribe?, quen le?, para que?, como?, que? Etceteramente e un artefacto inacabado que nunca tera un punto final porque continuara noutros libros escritos por outras escritoras e escritores e outras lectoras e lectores. Mais tamen encarna unha tristura e unha esperanza, a tristura dos solitarios que nos refuxiamos na literatura en busca dun acougo e a esperanza de que a literatura nos provexa dun fogar: un espazo de dubida e contradicion, de critica, de reflexion, de rebeldia contra nada, de espellos rotos, unha venta ao mundo... Un fogar de portas abertas.Paxinas en branco, capitulos que faltan, unha lectora que se rebela, un escritor ansioso por escribir unha obra sublime, un periplo polo trasmundo interior, rebeldes contra a especulacion urbanistica e revolucionarios a busca do escritor, cartas a un escritor morto, a directora dunha editorial a quen non lle dan as contas, un pauto co demo, unha seita literaria que se rexe polo libro De catro a catro... Etceteramente e un disparate absoluto: indescritible, indefinible, inexplicable, imperdoable... Unha homenaxe ao poder creativo da literatura. Estamos ante un coctel literario de preguntas: quen escribe?, quen le?, para que?, como?, que? Etceteramente e un artefacto inacabado que nunca tera un punto final porque continuara noutros libros escritos por outras escritoras e escritores e outras lectoras e lectores. Mais tamen encarna unha tristura e unha esperanza, a tristura dos solitarios que nos refuxiamos na literatura en busca dun acougo e a esperanza de que a literatura nos provexa dun fogar: un espazo de dubida e contradicion, de critica, de reflexion, de rebeldia contra nada, de espellos rotos, unha venta ao mundo... Un fogar de portas abertas.

Paco Peco Pequeneiro vai dar un paseo logo da merenda, cando un falcón o confunde cun lagarto e o leva preso ata o seu niño. Como é posible confundir un neno cun becho? Necesitará levar lentes o lagarteiro?Paco Peco Pequeneiro vai dar un paseo logo da merenda, cando un falcón o confunde cun lagarto e o leva preso ata o seu niño. Como é posible confundir un neno cun becho? Necesitará levar lentes o lagarteiro?

Esta historia que comeza como acaba é un remuíño acuático de peixes con perruca e sereas saudosas que brillan como estrelas.O meu pai é escritor coa cabeza e mecánico coas mans. Aínda que o que máis lle gusta e ser pescador, pero so co corazon, porque nunca lle vin pescar nada. Eu son filosofa, unha filosofa pequena, e esta historia que comeza como acaba e un remuiño acuatico de peixes con perruca e sereas saudosas que brillan como estrelas.O meu pai e escritor coa cabeza e mecanico coas mans. Ainda que o que mais lle gusta e ser pescador, pero so co corazon, porque nunca lle vin pescar nada. Eu son filosofa, unha filosofa pequena, e esta historia que comeza como acaba e un remuiño acuatico de peixes con perruca e sereas saudosas que brillan como estrelas.

Esta historia tiene lugar en un mercado londinense llamado Walthamstow. Resulta que a este mercado acudía un hombre que era propietario de una curiosa máquina. Esta máquina tenía la asombrosa particularidad de que inventaba cuentos. Y nadie conocia el secreto de la maquina...