Arquitecturas da infancia

O que se lle require á saúde mental acerca dos nenos, é en si mesmo un síntoma. Un síntoma entendido como indicio da concepción social da infancia e da propia saúde mental. Neste libro os autores propóñense seguir unha particular metodoloxía para o estudo destas cuestións, situándose como eles mesmos sinalan nas marxes e as fronteiras do saber. Como sinala no prólogo Federico Menéndez, o neno é privado dun dereito: o ser capaz de sentir e sufrir, gozar e padecer, deprimirse e exaltarse, delirar e razoar, pero todo iso á vez que entra de pleno na economía de mercado, ata o punto de constituírse toda unha industria ao seu redor. Por iso os autores nos alertan e enmarcan a infancia nunhas coordenadas que permitan repensar a infancia sen os falsos aderezos e edulcorantes que emanan do ideal imaxinario das falsas e delicadas conciencias.A importancia decisiva que dan á noción de lugar e á de acción queda reflectida no título: arquitecturas e teatros. Tales arquitecturas, é dicir, os lugares destinados á infancia foron modificándose fondamente ao longo da historia. O seu modo de ocupalos, que dada a importancia do actuado máis que do pensado denominaron teatralidade, tamén sufriu importantes cambios. Estes elementos pertencentes á realidade máis tanxibel son os que lles permiten deducir cales son as características s...