CANTO DE MIN MESMO

Walt Whitman, un americano, un dos duros, un cosmos, / Turbulento, carnal e sensual, comendo, bebendo e / fornicando; / Non é sentimental, nin erguido por riba de homes e / mulleres, ou afastado deles, nin é máis modesto / que inmodesto. / Viven en min moitas voces longamente caladas, / Voces das interminables xeracións de escravos, / Voces das prostitutas e das persoas deformes, / Voces dos doentes e desesperados, dos ladróns e dos / ananos, / Voces dos ciclos de preparación e crecemento, / E dos fíos que conectan as estrelas, dos úteros e da savia / paternal, / E dos dereitos daqueles oprimidos, / Dos triviais, simples, tontos e desprezados, / Da néboa no aire e dos escarabellos que arrastran bolas / de excrementos. / Ao meu través voces prohibidas, / Voces dos sexos e luxurias, voces veladas, eu afasto o veo, / Voces indecentes por min purificadas e transfiguradas. / Creo na carne e nos apetitos, / Ver, oír e sentir son milagres e cada parte e apéndice / meu é un milagre.