Raros e curiosos

Raros e curiosos, neste sentido, supón unha relativa mudanza coas anteriores achegas pois dirixe a ollada a un lector adulto e opta por ofrecer un discurso que, desde as instancias dunha voz que é a dun cronista alleo aos feitos relatados, mais ao tempo extraordinariamente informado, porfía en amosarse como rigoroso e obxectivo nas descricións e nos sucedidos que relata, acoirazado detrás dun rexistro expresivo un chisco arcaizante que procura a tensión e o distanciamento precisos para os casos e peripecias narradas. Moitas destas lévanse da man dun conxunto de personaxes singulares e fantásticos, no sentido máis literal do termo, que salientan polas peculiares obsesións, senlleiras ocupacións profesionais e inesperados intereses vitais que exhíben. A enxurrada imaxinativa que se deita nestas páxinas, de mans dadas co humor que nalgunhas ocasións se modula felizmente en aberta gargallada, resulta inequivocamente un dos seus grandes méritos. A estes cómpre engadir que se trata de relatos escritos con enxeño e precisión de ourive, insuflando aire fresco nun modelo narrativo no que Carlos López se desvela, ou máis ben se confirma, como magnífico cultivador.