Marilar Aleixandre

¿Que papel teñen as historias na nosa vida? ¿Somos o que contamos? ¿Poden os muíños, aínda que non sexan de vento, derrubar a un por terra? ¿Cantos coitelos entraron en novembro no corpo dun ditador agonizante? Neste libro, talvez unha novela, talvez un mando de relatos, as persoas resistense a ser tratadas como personaxes; os contos autenticos, parte enguedellanse cos inventados, se e que non son todos inventados. Desde os anos en que nos montes de Lugo se temian encontros mais perigosos que lobos ou porcos bravos, a tempos nos que os libros compiten con obxectos que de libros so teñen a aparencia; da voz dunha viuva desafiuzada a Xoana de Arco, remitindo un formulario de apostasia; dos nomes gardados baixo a lingua a muller que convoca as avesporas como ultimo recurso fronte a cemento e cobiza. Este libro e un canto ao poder das palabras que, como na historia de Ali Baba, poden chegar a fender montes.

A dimensión humana e mais o legado literario de Manuel Lueiro Rey (1916-1990) son, realmente, os que constrúen e dotan de sentido cabal este volume. A través daquelas persoas que o trataron en vida, daqueles estudosos da sua producion humanistica ou, simplemente, de quen ainda se sente preto del, Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida pretende actualizar e por ao dia, tanto para as xeracions mais novas coma para os seus coetaneos ainda felizmente entre nos, a traxectoria biografica do autor de Fornelos de Montes que escolleu Pontevedra para traballar e O Grove para vivir, sen esquecer o pouso humano que deixou en tantas persoas, o seu pensamento politico e, xaora, a sua extensa, e ainda hoxe pouco divulgada, producion prosistica, poetica ou ensaistica. Para esta abordaxe, o libro convocou persoas de diversas xeracions e sensibilidades distintas que participaron nel con entusiasmo, sempre converxendo no respecto e admiracion que a figura, a obra ou o legado de Lueiro suscitou neles. Velaqui, en suma, unha homenaxe literaria, dalgun xeito tamen civica, ao autor d''O sol na crista do galo, de quen se rescatan, asemade, textos literarios ineditos ou escasamente coñecidos da sua autoria, alen dun abondoso corpus fotografico e documental nunca antes publicado.A dimensión humana e mais o legado literario de Manuel Lueiro Rey (1916-1990) son, realmente, os que constrúen e dotan de sentido cabal este volume. A través daquelas persoas que o trataron en vida, daqueles estudosos da sua producion humanistica ou, simplemente, de quen ainda se sente preto del, Manuel Lueiro Rey. A liberdade ferida pretende actualizar e por ao dia, tanto para as xeracions mais novas coma para os seus coetaneos ainda felizmente entre nos, a traxectoria biografica do autor de Fornelos de Montes que escolleu Pontevedra para traballar e O Grove para vivir, sen esquecer o pouso humano que deixou en tantas persoas, o seu pensamento politico e, xaora, a sua extensa, e ainda hoxe pouco divulgada, producion prosistica, poetica ou ensaistica. Para esta abordaxe, o libro convocou persoas de diversas xeracions e sensibilidades distintas que participaron nel con entusiasmo, sempre converxendo no respecto e admiracion que a figura, a obra ou o legado de Lueiro suscitou neles. Velaqui, en suma, unha homenaxe literaria, dalgun xeito tamen civica, ao autor d''O sol na crista do galo, de quen se rescatan, asemade, textos literarios ineditos ou escasamente coñecidos da sua autoria, alen dun abondoso corpus fotografico e documental nunca antes publicado.

Unha festa de disfraces acaba de madrugada nun camiño afastado onde Sofía e Lupe son violadas. Durante os días que seguen descubrirán que, como a Medusa, moitos non se atreven a miralas en fite. Son elas quen deben avergoñarse? Iso non ocorreria se non levasen minisaia? E mellor non denunciar, non procurar complicacions? Inspirada no mito de Medusa, castigada despois de ser violada a levar serpes por cabeleira. Dende a mesma noite da agresion vai comezar para as duas mozas o pedregoso camiño da busca da xustiza. Debateranse entre sucumbir e cargar coa lousa que alguns queren pousar sobre elas ou aferrarse a aqueles que as alentan a seguir na procura da propia dignidade e do dereito a superar o sucedido. Narrada en terceira persoa, A Cabeza de Medusa, a novela de Marilar Aleixandre, gañadora do Premio Fundacion Caixa Galicia de literatura xuvenil 2008, conxuga a descricion, a narracion e o dialogo, asi como o xenero xornalistico, para conseguir, en palabras do xurado, unha prosa axil e dinamica que avanza con maxistral fluidez dende o comezo en que se coñece o acontecemento que desata a trama, ata a ultima paxina en que se resolve. A amplificacion social da violacion e tamen a procura dos amor(ot)es ventureiros, o papel do amor e a amizade na resistencia ao medo e a vergoña son temas abordados nesta magnifica novela con valentia, claridade e tenrura.

A expedición do Pacífico é unha novela de aventuras que conta as peripecias dunha nena de doce anos, Emilia, que se agacha como polisón nunha expedición científica que parte para explorar o Pacífico.A accion que se desenvolve no seculo XIX, non renuncia a estar escrita desde este fin de seculo. As ideas feministas, a polemica entre o darwinismo e o creacionismo a paixon polo coñecemento estan nas paxinas desta excepcional novela.

Duela urte asko, baina asko asko, pertsonek (edo gutxienik umeek) animalia txikienen mintzoa ulertzen zuten garaian, Minia izeneko neskatila bat bizi zen herrixka txiki batean. Miniaren etxean, aita eta amaz gain neba-arrebak eta amama bizi ziren, bai eta Gorri izeneko eper-zakurra, adar bat falta zuelako Motz esaten zioten behia, eta aurpegia eta hankak zuri zituen katu beltza, Fran izenari erantzuten ziona. Fran zen etxera heldutako azkena. Bi hilabete baino ez zituen eta Miniaren kuttuna zen.

Este libro contén trinta e tres poemas sobre unha ovella descarreirada, un polbo no garaxe, abellas bailando sen descanso a louca danza da ledicia ou fanecas bravas que ollan en fite a balea azul... Poemas insinuados na casca dun ovo, gravados nunha cabaza seca ou nos relevos dunha noz, enrodelados nunha cana de bambu, ganduxados na muda dun lagarto ou, en ultimo caso, caligrafados en papel de arroz. Carecen de maiusculas e puntos, non sendo outra cousa que coagulos de fala.

Será difícil que me creáis, ya lo sé. El príncipe puso a circular su versión y no es fácil que la gente cambie de opinión. Pero tengo que contar la verdadera historia de Blancanieves. No es cierto, por ejemplo, que los siete enanos (o hermanos) dijesemos que se podia quedar con nosotros a cambio de cuidar la casa, cocinar, hacer las camas y lavar. ¿Creeis acaso que alguna muchacha aceptaria eso?

Será difícil que me creades. Seino. O príncipe puxo en circulación a súa versión e non é doado a xente cambiaren de punto de vista. Mais debo contar a verdadeira historia de Brancaneves. Non é certo que los sete ananos (o irmans) dixesemos que podiase quedar connosco a cambio de coidar a casa, cociñar, facer as camas, e lavar. Vos credes que algunha rapaza aceptaria iso?

Había unha vez catro cascarolos, catro caracoliños que eran irmáns. Chamábanse Cascarolo, Carolo, Arolo e Rolo. Vivían nunha cidade, na Alameda, entre as raiceiras dun gran loendro. Eran moi felices, pero un dia chegaron uns obreiros, e comezaron a cubrir os camiños do parque con lousas de pedra, e a tomar as lousas con cemento. Xa non poderian agocharse, terian que marchar.Había unha vez catro cascarolos, catro caracoliños que eran irmáns. Chamábanse Cascarolo, Carolo, Arolo e Rolo. Vivían nunha cidade, na Alameda, entre as raiceiras dun gran loendro. Eran moi felices, pero un dia chegaron uns obreiros, e comezaron a cubrir os camiños do parque con lousas de pedra, e a tomar as lousas con cemento. Xa non poderian agocharse, terian que marchar.

Una fiesta de disfraces acaba de madrugada en un camino solitario cuando Sofía y Lupe sufren una agresión sexual. Durante los días siguientes, las dos muchachas descubrirán que, como Medusa, muchos no se atreven a mirarlas a los ojos. ¿Tienen que avergonzarse de algo? ¿No hubiera ocurrido si no hubieran llevado una minifalda? ¿Es mejor no denunciar y olvidarlo todo? Inspirada en el mito de Medusa, cuyos cabellos se transformaron en serpientes como castigo tras ser forzada por Poseidón, ' La cabeza de Medusa ' aborda el trauma personal, familiar y social que supone una agresión de este tipo.

Era unha vez o xefe funha banda de corenta ladróns. É un home bo que se chamaba Alí Babá. E unha cova chea de tesouros que abría cando alguén dicía: “Ábrete, sésamo!” Todos coñecemos a historia. Mais

Relato para que el niño combata los miedos a la oscuridad y a las tormentas.Os nenos teñen medo do monstro da chuvia que vén polas noites. Pero Chis sabe como combatelo: ten un paraguas vermello cheo de luz e ledicia. Esta historia ensinarache e combater os medosUna noche Chis se asoma a la ventana y ve al monstruo de la lluvia. Todos los niños lo temen, porque por las noches el monstruo recorre la ciudad, se mete en las casas y secuestra a los niños para despues comerselos. Chis decide salir a la calle con su paraguas rojo y seguir al monstruo. Su persecucion lo lleva a una alcantarilla donde hay muchos otros niños secuestrados por el monstruo. Alli Chis con la ayuda de su paraguas magico y de la alegria de los demas niños consigue

Reúnense neste libro tres poemarios centrais na obra da súa autora: Catálogo de velenos (Premio Esquío de Poesía, 2001), Abecedario de árbores (2006) e Mudanzas (Premio Caixanova, 2006). Tres fitos dunha poetica na que a morfoloxia da terra e as suas rochas, montes, fragas, rios e mares xeran unha carta xeografica que desvela o que hai detras da aparencia. A voz da poeta elevase e albisca a realidade cos recursos e instrumentos que fan da natureza afiliacion e da literatura, escolla. A liberdade amosase aqui na fidelidade da arte ao mundo, non nas ideas senon nas xemas, non nos balsamos senon nos velenos, non na beleza senon nos vermes. Os simbolos volven aparecer baixo a luz estraña do inaudito. Si, a poesia e materia, ou unha cousa que agarrar coas mans.

Este libro é un acto de cariño, no que Fina Casalderrey e Marilar Aleixandre ofrecen un fermoso retrato de María Victoria Moreno, a escritora, á que está dedicado o 17 de maio de 2018. Iniciada polo

«Nogard era un dragón que tiña todo do revés e, no canto de lume, botaba auga pola boca...» Cando Celia comeza a inventar esta historia para os seus sobriños non sabe como acabará. Tampouco sabe que