Xavier Seoane

Antología del poeta gallego Xavier Seoane (A Coruña, 1954), publicado por la editorial Olifante. Entre la lírica y la épica, el canto y la elegía, estos poemas exploran la luz y la oscuridad de una utopia incumplida, indagando en la tension entre lo que ha sido y lo que lucha por ser. Con la pasion y el ritmo como armas y con una vigorosa imagineria, Espiral de sombras es una navegacion por territorios espaciales y humanos, materiales e inmateriales, oscilando entre la libertad y la dependencia, la libertad y el olvido, la aculturacion y la modernidad.

Una cuidada selección de poemas con la que el autor va impregnando el lienzo de su existencia literaria esbozando los trazos que han amrcado su estela como uno de los renovadores estéticos más influy

Na liña dos seus libros anteriores, "Atravesar o espello", "O Sol de Homero" e "Saudar a vida", esta nova proposta, "Todos somos Ulises (Por unha educación democrática e humanista)", constitúe o elo mais amplo dun ambicioso ciclo ensaistico que reflexiona sobre a transcendencia da escola e da educacion, do coñecemento e da cultura nun momento historico de dificiles retos para as persoas, os colectivos e as sociedades."Todos somos Ulises" analiza criticamente a hexemonia da razon economicista e produtivista nas nosas vidas, o impacto tantas veces desilustrador e alienante da publicidade, do consumo e dos media, a dimension plural da intelixencia, a transcendencia da linguaxe e da lectura, as destrezas necesarias na Sociedade do Coñecemento, a necesidade dun entendemento fluido entre a escola e as familias, o uso critico e creativo das ferramentas tecnoloxicas, a pertinencia dunha educacion publica equitativa, as demandas da diversidade, a educacion en valores, a vocacion, o esforzo, a convivencia, a disciplina... aspectos relacionados cos incisivos problemas da escola actual e as preocupacions do profesorado, o alumnado e das nais e pais. Xa que logo, Xavier Seoane propugna a necesidade dunha solida formacion cientifica, humanistica e social, apostando pola adquisicion de elevados niveis de realizacion estetica e sensible, espiritual e moral.Nesa viaxe cara a Itaca do coñecemento e da autocreacion individual e social, que a todas as persoas se lles debe facilitar e a que todas deberian contribuir coa sua actitude vixiante e decidida, todos deberiamos ser Ulises, para poder alcanzar as mais elevadas cotas de emancipacion, eudaimonia e felicidade. As persoas deberiamos, segundo o autor, pronunciar un si afirmativo a fecunda viaxe dunha educacion critica e democratica, humanista e liberadora a altura dos complexos retos contemporaneos.Na liña dos seus libros anteriores, "Atravesar o espello", "O Sol de Homero" e "Saudar a vida", esta nova proposta, "Todos somos Ulises (Por unha educación democrática e humanista)", constitúe o elo mais amplo dun ambicioso ciclo ensaistico que reflexiona sobre a transcendencia da escola e da educacion, do coñecemento e da cultura nun momento historico de dificiles retos para as persoas, os colectivos e as sociedades."Todos somos Ulises" analiza criticamente a hexemonia da razon economicista e produtivista nas nosas vidas, o impacto tantas veces desilustrador e alienante da publicidade, do consumo e dos media, a dimension plural da intelixencia, a transcendencia da linguaxe e da lectura, as destrezas necesarias na Sociedade do Coñecemento, a necesidade dun entendemento fluido entre a escola e as familias, o uso critico e creativo das ferramentas tecnoloxicas, a pertinencia dunha educacion publica equitativa, as demandas da diversidade, a educacion en valores, a vocacion, o esforzo, a convivencia, a disciplina... aspectos relacionados cos incisivos problemas da escola actual e as preocupacions do profesorado, o alumnado e das nais e pais. Xa que logo, Xavier Seoane propugna a necesidade dunha solida formacion cientifica, humanistica e social, apostando pola adquisicion de elevados niveis de realizacion estetica e sensible, espiritual e moral.Nesa viaxe cara a Itaca do coñecemento e da autocreacion individual e social, que a todas as persoas se lles debe facilitar e a que todas deberian contribuir coa sua actitude vixiante e decidida, todos deberiamos ser Ulises, para poder alcanzar as mais elevadas cotas de emancipacion, eudaimonia e felicidade. As persoas deberiamos, segundo o autor, pronunciar un si afirmativo a fecunda viaxe dunha educacion critica e democratica, humanista e liberadora a altura dos complexos retos contemporaneos.

Partiendo de la agonía final de Rosalía de Castro, el escritor Xavier Seoane indaga sobre la dura vida de la gran escritora gallega. Son los últimos momentos de una mujer única. Los recuerdos brotan en el lecho entre la enfermedad, la fiebre y el dolor. Y es entonces cuando comienzan a desfilar en su conciencia los hechos relevantes de su vida: amores, desamores, pensamientos, libros, viajes, sueños Recuerdos entrecortados, en una niebla que los va enterrando en el definitivo olvido. A traves de una obra de absoluta ficcion, pero rigurosamente documentada, se recrea la dramatica pugna entre la vida y la muerte, la confusion entre lo real y lo soñado, asi como las luchas y aspiraciones de un horizonte historico en una Compostela de sueños liberales y romanticos, de anhelos desgarrados y rotos. Una mujer excepcional siempre oculta entre las sombras de la incomprension y la enfermedad.

De la presencia telúrica del paisaje gallego a las epifanías poderosas del Atlántico; de la afirmación ontológica y celebrativa de la vida a la reflexión elegíaca y existencial; del aliento social o historico, mitico o simbolico de Galicia a la tematica amorosa o erotica

Este volume constitúe unha achega colectiva a un xénero non moi traballado na literatura galega: o aforismo. Un conxunto de 48 autores das máis diversas traxectorias e xéneros desprega un variado repertorio de enxeño, lucidez e creatividade a traves da chispa da imaxinacion, do bisturi da analise e da cortesia da brevidade.Estilos moi variados. Esteticas plurais. Cosmovisions intelectuais diversas. En definitiva, todos os posibles camiños esteticos, conceptuais e formais aparecen nestas sentenzas, apotegmas, reflexions aforisticas do noso tempo, cunha tematica que vai da denuncia a observacion lucida, da evocacion poetizadora a maxima moralizante, da reflexion ontoloxica a satira social, do ferrete contra un vicio ou unha vexacion a revelacion do minimo, do sutil, do dificilmente apreixable e expresable.O aforismo, un xenero en verdadeira expansion na actualidade, recibe asi un pulo extraordinario na nosa tradicion cultural. Un xenero breve e incisivo, acaido a vertixe dos tempos que corren.Este volume constitúe unha achega colectiva a un xénero non moi traballado na literatura galega: o aforismo. Un conxunto de 48 autores das máis diversas traxectorias e xéneros desprega un variado repertorio de enxeño, lucidez e creatividade a traves da chispa da imaxinacion, do bisturi da analise e da cortesia da brevidade.Estilos moi variados. Esteticas plurais. Cosmovisions intelectuais diversas. En definitiva, todos os posibles camiños esteticos, conceptuais e formais aparecen nestas sentenzas, apotegmas, reflexions aforisticas do noso tempo, cunha tematica que vai da denuncia a observacion lucida, da evocacion poetizadora a maxima moralizante, da reflexion ontoloxica a satira social, do ferrete contra un vicio ou unha vexacion a revelacion do minimo, do sutil, do dificilmente apreixable e expresable.O aforismo, un xenero en verdadeira expansion na actualidade, recibe asi un pulo extraordinario na nosa tradicion cultural. Un xenero breve e incisivo, acaido a vertixe dos tempos que corren.

Dividido en cuarenta cantos, Threnói, el último libro de poesía de Xavier Seoane, resume en esa expresión latina la desolación por la época que le está tocando vivir. Con voz profética lanza sus trenos, de fuerte carga testimonial y elegiaca, alertando sobre un mundo en descomposicion, donde peligran los logros levantados con gran esfuerzo desde la antiguedad grecolatina, el Renacimiento y la Ilustracion hasta los movimientos y anhelos emancipadores de los dos ultimos siglos. Pasion y pensamiento, lamento y preocupacion por la polis, para levantar acta y formular un vigoroso llamamiento ante un sueño de la razon que no ha dejado de engendrar, entre sus logros incuestionables, sus no menos inquietantes pesadillas y monstruos.

Hai quen oíu cantar o cervo. E sentiu o paso do unicornio. E viu saír a lúa do pozo. E coñeceu a existencia dos trevos de sete follas. Destas e moitas outras cousas fala este fermoso canto poético á infancia. Se a poesia e irma da musica, estes poemas, de ritmo tan marcado, son un cantico a maxia, a fantasia e a imaxinacion dos nenos e nenas. Escritos polo poeta e escritor Xavier Seoane, estan magnificamente ilustrados por un dos mais recoñecidos artistas galegos do noso tempo, Xavier Correa Corredoira, que soubo traducir os poemas en imaxes de alta creatividade, beleza e lirismo.

Haikus enormemente actuais, sintéticos, moi ocorrentes, persoais, capaces de abraiar, máis preocupados por captar a impresión do momento, por atender a voz da natureza, por deixarse levar pola admiracion ante todo acontecer que por dar cumprimento a formalidade do canon estrofico.A pola branca, que se inicia cun esplendido limiar sobre os haikus e a sua tradicion, trasladanos a capacidade creativa de Xavier Seoane ante ese xenero e ofrecenos versos enormemente actuais, sinteticos, moi ocorrentes, persoais, capaces de abraiar. En palabras de Juan Martinez-Casanueva Viqueira, son haikus mais preocupados por captar a impresion do momento, por atender a voz da natureza, por deixarse levar pola admiracion ante todo acontecer que por dar cumprimento a formalidade do canon estrofico. Estan entre o sentimento panteista e o asombro cosmico, onde tamen hai sitio para a experiencia cotia, o urbano, o pop.A pola branca, que se inicia cun esplendido limiar sobre os haikus e a sua tradicion, trasladanos a capacidade creativa de Xavier Seoane ante ese xenero e ofrecenos versos enormemente actuais, sinteticos, moi ocorrentes, persoais, capaces de abraiar. En palabras de Juan Martinez-Casanueva Viqueira, son haikus mais preocupados por captar a impresion do momento, por atender a voz da natureza, por deixarse levar pola admiracion ante todo acontecer que por dar cumprimento a formalidade do canon estrofico. Estan entre o sentimento panteista e o asombro cosmico, onde tamen hai sitio para a experiencia cotia, o urbano, o pop.

Haya dicha en la tierrasean la paz y la nostalgiade las aves levesálcense altos fuegosexulten los jazmines ría el mirlosiéntase la creaciónenamorada del hombreel hombre amado por naturalezaensánchese el espacioel tiempo advengahaya dicha en la tierraalumbrela paz del ser.Haya dicha en la tierra, de Xavier Seoane.Xavier Seoane (A Coruña, 1954). En su poesia destacan Don do horizonte (1978-1999), que recoge el conjunto de sus libros poeticos hasta esa fecha, Darsenas do ocaso (2002), Vagar de amor e sombra (2004), Para unha luz ausente (2006), Do ventre da cobrega (2008), Raiz e soño (2009), Espiral de sombras (2013) y Threnoi (2016). Ademas de monografias sobre arte, escribio ensayos de caracter humanistico, narrativa y aforistica.Su obra ha sido traducida a varios idiomas. Figura en multiples antologias de poesia gallega actual.

Atravesar o espello quere ser unha reflexión sobre os libros e a lectura, pero sobre todo unha invitación a ler, a máis fermosa, fecunda e incesante viaxe. Rompendo as convencións do xénero, mesturando a reflexión con apuntes de memorias ou digresións persoais, é unha obra que celebra o mundo do libro e da lectura como arcas primordiais do corazón humano e do coñecemento e a creación intelectual universais. Intentando espertar vocacións lectoras, concibe o libro como un instrumento inevitábel de formación moral, estética, intelectual, científica e profesional, mais sobre todo convida á descuberta da lectura como fonte irreparábel de pracer, como talismán interminábel de emoción e de gozo dentro da máis común cotianidade. Nada tan cercano como a lectura para soñar, para vivir coa máis radical intensidade.

"Lonxe aínda da plenitude do gran Soño cómpre escoitar o rumor do imposible". Revisitando con estas palabras o sempre suxestivo pensamento de Rimbaud, comenza o texto asinado por Xavier Seoane e Antón Patiño, Hai suficiente infinito, unha fermosa e profunda reflexion arredor do problema da creacion artistica no mundo actual. Dende unha optica postmoderna a pluma destes autores fia un longo percorrido de desexos, inquedanzas e intencions que, o xeito dun Manifesto, apostan por un entendemento da creacion como radical acto de liberdade, unha capacidade de acadar o mais alo do imposible, a utopia nun tempo confuso, fragmentario e alienante. Partindo desta premisa o texto proclama o feito creativo, en toda a sua nudez e intensidade, como "unha viaxe as marxes da conciencia", un iniciatico camiño cara un futuro imperfecto onde reina a mestizaxe, a recuperacion da sensualidade e da cartografia do corpo e un ambito para a demasia fronte a racionalidade, para a natureza fronte a maquina, para as sombras, as crebas e as transgresions fronte a ortodoxia dun discurso politicamente correcto. Co fluir da sua linguaxe poetica Hai suficiente infinito asume a recuperacion das orixes como xeratriz da arte, sen que isto impida salvagardar con vehemencia a pluralidade da creacion, a dinamica interactiva da cultura fronte aos localismos e os falsos signos de identidade.

... -16- Todos a extrañar en canto extraordinario, no asombro de abrir os ollos á luz de cada mañá. Xamais non extrañar. Que a vida sexa a emoción de vivi-la coa guia do poeta e a súa letra. Velaquí os versos seductores na letra fonematica a devorar-arte e a devoralos, a desaparecer con eles, tentandote na espera e, de repente, botas a nadar e a correr, a voar, nas excelencias do orvallo da bolboreta. ... -18- Xavier Seoane escribe desde o amor e desde a alegria. Esa alegria promovida non polas gañas de vivir, senon polo vivir. Porque Xavier Seoane e dos poucos poetas capaces de escribir desde a alegria... Abraio Lagrima, entra-me tanto que a miña alma estremeza de ledicia, de abraio... Esa luz, esa arvore!...

O sol de Homero do poeta e ensaísta Xavier Seoane é unha lúcida reflexión sobre a creación poética. Unha nova defensa da poesía. A constatación da súa necesidade no horizonte do terceiro milenio. Desde as orixes da modernidade, a creacion poetica non se disociou da reflexion critica. Os poetas exploraron a sua razon de ser, tratando de arrancar o seu misterio. Para os poetas, o noso e un tempo de poetica: a busca do seu lugar na sociedade e na historia. O retorno desde o exilio a Polis. A poesia e catarse e comunicacion, conto e canto, elexia e festa, mais tamen produccion de sentido e via de coñecemento. Un camiño de plenitude cara a posesion do real absoluto do que falaba Novalis. A poesia e unha chave para a Casa do ser. Para a revelacion da plenitude da existencia. Paxaro atrapado a man, a poesia e o territorio da revelacion e do abraio. Transcendencia e dia a dia. Verbo encarnado. Lume e arpa, o sol de Homero parece ainda irradiar no horizonte da epoca contemporanea.Esta defensa da poesia de Xavier Seoane realizouse optando por acudir as testemuñas dos propios poetas. Este ensaio constitue unha pequena babel de referencias, de declaracions ou de poeticas -en prosa e verso- dos poetas sobre a poesia co obxectivo de que o lector curioso e interesado acuda as fontes que aqui se nomean, na conciencia de que non o defraudaran. Un ensaio necesario e optimista sobre esa esfinxe que interroga ao lector, sobre ese espello que e a paxina poetica, esa lectura secreta do rostro.O sol de Homero do poeta e ensaísta Xavier Seoane é unha lúcida reflexión sobre a creación poética. Unha nova defensa da poesía. A constatación da súa necesidade no horizonte do terceiro milenio. Desde as orixes da modernidade, a creacion poetica non se disociou da reflexion critica. Os poetas exploraron a sua razon de ser, tratando de arrancar o seu misterio. Para os poetas, o noso e un tempo de poetica: a busca do seu lugar na sociedade e na historia. O retorno desde o exilio a Polis. A poesia e catarse e comunicacion, conto e canto, elexia e festa, mais tamen produccion de sentido e via de coñecemento. Un camiño de plenitude cara a posesion do real absoluto do que falaba Novalis. A poesia e unha chave para a Casa do ser. Para a revelacion da plenitude da existencia. Paxaro atrapado a man, a poesia e o territorio da revelacion e do abraio. Transcendencia e dia a dia. Verbo encarnado. Lume e arpa, o sol de Homero parece ainda irradiar no horizonte da epoca contemporanea.Esta defensa da poesia de Xavier Seoane realizouse optando por acudir as testemuñas dos propios poetas. Este ensaio constitue unha pequena babel de referencias, de declaracions ou de poeticas -en prosa e verso- dos poetas sobre a poesia co obxectivo de que o lector curioso e interesado acuda as fontes que aqui se nomean, na conciencia de que non o defraudaran. Un ensaio necesario e optimista sobre esa esfinxe que interroga ao lector, sobre ese espello que e a paxina poetica, esa lectura secreta do rostro.