CITO

Digresión. A digresión como recurso estilístico e poético, como técnica para construír o texto. Texto e pretexto e contexto e paratexto e intertexto e metatexto. Reescribir as escritas. O texto como «terra queimada» , espacio baleiro para a reconstrucción: o que se sacrifica, o que consolida ese sacrificio. Cómo recoñecer e asumir un destino textual.Elixir un destino textual: A que pensa en desmerecer ese constructo. A que se rende ao texto, a que se inclina, a que se submete.Cómo se describe a Lexitimidade do xogo das máscaras.. Cómo se transforma esa lexitimidade en verosímil. A asunción do propio (fráxil) testemuño. A poética da metapoética.Ser unha ou ningunha. As verdadeiras, as inventadas. A que abandona a súa casa nas palabras pero segue sendo fiel á súa historia. Qué é esa historia. Qué partes se contan e qué partes se calan. E por qué. Pasar páxinas e pechar páxinas. O desenlace.A estratexia.Digresión. A digresión como recurso estilístico e poético, como técnica para construír o texto. Texto e pretexto e contexto e paratexto e intertexto e metatexto. Reescribir as escritas. O texto como «terra queimada» , espacio baleiro para a reconstrucción: o que se sacrifica, o que consolida ese sacrificio. Cómo recoñecer e asumir un destino textual.Elixir un destino textual: A que pensa en desmerecer ese constructo. A que se rende ao texto, a que se inclina, a que se submete.Cómo se describe a Lexitimidade do xogo das máscaras.. Cómo se transforma esa lexitimidade en verosímil. A asunción do propio (fráxil) testemuño. A poética da metapoética.Ser unha ou ningunha. As verdadeiras, as inventadas. A que abandona a súa casa nas palabras pero segue sendo fiel á súa historia. Qué é esa historia. Qué partes se contan e qué partes se calan. E por qué. Pasar páxinas e pechar páxinas. O desenlace.A estratexia.