A NAI DA NAI DA MIÑA MAMA

Este libro móstranos o proceso de fin da vida eo comezo doutra. Fala da forma natural de deixar a vida seguir o seu curso, liberando os anexos e as memorias de memoria. Por unha banda, a mirada da nena nos conecta coa percepción de que as persoas maiores máis novos teñen que a empatía especial e complicidade sentir a conexión que teñen con eles, e veremos como a sensibilidade, sen a través da razón, abre unha porta de entrada para o seu propio mundo. Por outra banda, está gran avoa, real, honesto e directo, mostrando-nos a súa experiencia de envellecemento, as perdas sucesivas debe afrontar o fin da vida, e sempre presente a esperanza de seguir vivindo en paz, a esencia a alma do neno. Ambas as visións reflicten un paralelo natural entre emotividade e experiencias de nenos e adultos máis vellos. Suxírese como o fin da vida nos trae de volta á infancia e permítenos compartir un mundo e como o amor. Lendo estas dúas historias leva un xeito humana, sensible e delicado en contacto connosco coas experiencias da nosa infancia, chea de afecto e emoción, en que os lazos e vínculos cos nosos antepasados ​​foron fundamentais para o noso proceso de formación como persoas. Tamén transmite a mensaxe de respecto aos nosos maiores, mentres que as historias que elas contan son tesouros que poñemos en palabras cheas de sentido de pertenza e de identidade. Son a base da nosa historia e que representan parte do pasado que nos proporcionan esta ponte.