LOS PARAISOS PERDIOS

Una estraordinaria capacidá de fabulación, la facilidá cola que ye a recrear histories y un estilu narrativu rápidu y sueltu, qu'avanza envolviendo y atrapando al llector, son dalgunos de los rasgos colos que, con esti llibru, s'estrena como narrador Pablo Rodríguez Medina (L'Entregu, 1978). Diérase a conocer como poeta col llibru Nel dialeutu del grisú (Trabe, 1999) y, a pesar de la so mocedá, preséntase yá avaláu con dellos importantes premios, que respalden un quefacer lliterariu sobresaliente. Los nueve cuentos que formen Los paraísos perdíos tán escritos a lo llargo de los últimos tres años y polo tanto, dalgunos, cuando l'autor tenía diecinueve años. Nellos amiéstase'l regustu antiguu d'esa Asturies rural yá prácticamente perdida col sabor amargu de l'Asturies de güei, postindustrial y en crisis permanente. Pero xunto a los cuentos que reflexen con maestría la muerte d'un ciclu históricu, sobresalen aquellos de calter iniciáticu y urbanu, que tienen como protagonista una mocedá qu'entama la vida, que tien que deprender les normes que rixen la sociedá anque nun seya namás que pa saltales.