KARLOS SANTISTEBAN

Bizian egindako urratsek, ezinbestez, lorratzak uzten dituzte bidean. Batzuetan luma zuriak bezala abiatu dira hegan ezpain maitatuenen bila, besteetan ezinezko horizonteen oskorriaz zauritu dira, ukazioaren etsia jasanda baina behin ere amore eman gabe. Existentziaren aztarrenen bila abiatu dira pausoak, seinale zaharrek esku ahurretan zizelkaturik uzten dituzten ildo sakonak ulertu nahirik.

Irati eta Iker ikasgelako lagunekin trenen museoa ikustera joango dira. Museoan daudelarik, tren batean sartuko dira eta handik ezingo dira irten hamaika ibilaldi egin arte. Tren berbera bada ere, aldatuz joango da: Eurotrena, Westren, Trentzania, Trentsilvania... Bisita honetan asko ikasi ez ezik, hamaika abentura biziko dituzte.

Nereak jostailuz eta trastez gainezka zeukan bere gela. Ez zen harritzekoa. Izan ere, etxeko ume bakarra zen eta gurasoek nahi zuen guztia erosten zioten. Hala ere, Nerea nekez ikusiko zenuen jolasean, gauza guztiekin aspertuta zegoen. Jostailuak, bada, apaletan eta kutxetan sartuta zeuden, bertan behera utzita. Baina egun batean egundoko aldaketa gertatu zen .

Niri izugarri gustatzen zait harriekin jolastea. Egia esan gauza askorekin jolastea gustatzen zait: panpinekin, puzzleekin, bideojokoekin... Edozein gauzarekin ondo pasatzen dut... Bai horixe. Edozein gauzarekin moldatzen naiz ondo pasatzeko. Baina jostailurik ez dudanean, etxetik kanpo, batez ere harriekin jolastea atsegin dut. Hori bai polita! Egun batean egunkarian argazki bat ikusi eta harriturik gelditu nintzen. Argazkiaren azpian bazegoen zerbait idatzita. Irakurri egin nuen: "Sorbaru harrobian lanean".

Aita ez dago, baina haren oroitzapenak bai. Ondo baino hobeto gogoratzen ditut harekin pasa nituen une goxoak. Kontatzen zizkidan istorioak ere gogoratzen ditut. Baita hainbat pasadizo ere. Aitak natura eta animaliak maitatzen irakatsi zidan. Aitari ikasitakoa ez dut sekula ahaztuko! Gogoan dut aita. Gogoan ditut haren oroitzapenak. Gainera aitaren bihotza oraindik bizirik dagoela konturatu naiz.

Bihurria izateaz gain, Maddalen jakin-min handiko neska da. Ezagutzen ez duenaren korapiloak askatu arte ez da lasai egoten. Horregatik, bere aurrean zuhaitz bitxi bat ikusi duenean, ez bat ez bi, enborrean gora abiatu da. Hainbat txori motaren habia den zuhaitza sorpresaz gainezka dago eta Maddalenek gauza asko ikasteko aukera izango du.

Maddiri izugarri gustatzen zitzaion elurra. Egun batean elurra egin zuen. Nondik eta ilargitik zetorren! Hasieran ilargi malutak malo-malo. Gero elur zuria mara-mara.

" Kometa bidaizalea " izenburuaz zazpi ipuin zein baino zein ederrago eskaintzen dizkigu Karlos Santisteban idazleak, gai ezberdinak erabiliz baina guztiotan haurren munduari berezko zaion irudimena nabarmena delarik. Hain zuzen ere, egileak beti haur izaten jarraitu nahi lukeela aitortzen du eta ipuinon bidez haurtzarorako itzulbidea aurkitzen bide du. Ipuinok hizkera jori eta aberatsa darabilte, baina irakurterreza aldi berean, eta azaltzen zaizkigun ezusteko egoera eta azaltzen zaizkigun ezusteko egoera eta gertakizun xarmangarriek zalantzarik gabe irakurketaz gozaraziko digute.

Katarroa harrapatuta eztulka ari den ilargia, txotxongilo bihurtzen den mutila, hainbat zaporetako esnea ematen duen behia, ona eta ederra izan nahi duen sorgina… Gai horiek eta beste batzuk darabiltza Karlos Santistebanek liburu honetako ipuinetan. Zer-nolako bizia hartzen duten gauzarik xumeenek ere, idazlearen irudimen-ukituz! Zein ugariak eta joriak diren ipuinak! Atseginez eta jakinguraz sartuko da neska-mutila orriotan. Hementxe du zain, izan ere, magia eta lilura berezkoak dituen literaturaren xarma.

Aste bukaeretan sarritan irtenaldiak egiten ditut gurasoekin eta arrebarekin batera. Askotan handik oroigarriak ekartzen ditut. Udako egun batean Donostiara joan ginen eta lo egiteko hotela hartu genuen. Hall zabala zuen eta bertan, harrera-tokiaren ondoan, monitore bat zegoen.

Etxahunek, ustekabean, puxtarri bat aurkitu zuen. Puxtarrian argi-izpi batek dir-dir egin zuen eta, bat-batean, Etxahun eguzkiarekin hizketan hasi zen. Gero, eguzkiraino bertaraino iritsi zen, baina

Funtsean abentura-istorioa da. Protagonistak, neska eta mutil bat, kezkaturik daude ikasturte berrian ikastolan hasieratik elkarrekin egon den lagun-taldea desegin eta beste gela batzuetan banatu behar delako. Badute lagun batzuk aukeratzerik eta, aukera zaila den arren, Iratik argi eta garbi du Iker nahi duela bere ondoan, izan ere beti gustatu zaio. Azken eskola-egunean maisuak ezusteko sorpresa eman die: denak elkarrekin egongo dira kanpamentu batean eta, hasiera-hasieratik hamaika abentura biziko dituztela agindu die. Azkenean, Irati eta Iker bakarrik murgilduko dira abentura zoroan eta hainbat egoera larritan hausnartzeko eta elkarri hamaika galdera egiteko parada izango dute. Errealitatea eta ametsak nahasten dituen irudimenezko abentura da, azken finean. Ea gustatzen zaizuen!