OSTOGLIFO

Ĉiu fosilio estas statistika eraro.

Dum milionoj da jaroj geologia erozio forviŝas preskaŭ ĉion: montoj fariĝas sablo, kontinentoj kunvenas kaj denove disiĝas, tutaj bordoj sinkas sub la akvon kaj reaperas — plene forviŝitaj. El naŭdek naŭ elcentoj de ĉio, kio iam vivis, konstruis kaj pensis sur ĉi tiu planedo, restas eĉ ne spuro.

Do ĉu sur la Tero ekzistis prudenta civilizo antaŭ ni — ne antaŭ miliono da jaroj, sed antaŭ cent milionoj? Kaj se ĝi ekzistis — ĉu ni entute povus tion rimarki?

Ĝuste tiun demandon lastatempe serioze diskutas geologoj kaj astrobiologoj sub la nomo «la Siluria Hipotezo». «La Skrapgumo ĉe la Fino de la Krajono» estas popularscienca libro, kiu detale analizas tiun hipotezon: ne kiel urban legendon, sed kiel striktan, kontroleblan sciencan taskon.

En la libro vi ekscios:

De kie efektive devenas la Siluria Hipotezo kaj kial ĝin serioze diskutas geologoj kaj astrobiologoj Kial la paleontologia arkivo konservas nur nulapreskan parton de ĉio, kio iam ekzistis — kaj kion tio signifas por la serĉado de spuroj de prudento Kiel la serĉado de eksterteraj civilizoj kaj la serĉado de civilizo, entombigita en la pasinteco de la Tero mem, montriĝas unu kaj sama tasko Kio restos el nia propra civilizo post 300 milionoj da jaroj — kaj ĉu tion entute rimarkos iu ajn

Tio ne estas libro pri Atlantido, la Diluvo aŭ antikvaj astronaŭtoj. Tio estas libro pri tio, kiom malmulte da pruvoj kapablas postvivi profundan tempon — kaj kion tio signifas por nia certeco, ke ni estas la unua kaj sola prudento sur ĉi tiu planedo.

Se vi almenaŭ unufoje rigardis la muron de kanjono, fosilion aŭ la noktan ĉielon kaj sentis, kiel la skalo de tempo premas sur vin — ĉi tiu libro estas por vi.