O TEMPO ESCURO

O prologuista deste libro, Ramón Nicolás, concorda e con razón en que os máis deste contos si pertencen a un tempo escuro, a este tempo da longa noite de pedra ferreiriana. É un tempo que se identifica, diriamos nós, cunha circunstancia sociohistórica de moi triste lembranza. De tal maneira, nunha boa parte destes relatos afóndade nunha atmosfera de chumbo e de fume nuns contornos impermeables que axigantan a miseria ambiental. Con todo, non faltan relatos de máis amable xeografía, os relatos urbanos, os que tampouco carecen desa ambiental miseria, malia que un tanto disimulada mediante a presenza dun certo humor de tipo sociolóxico. Finalmente, achéganos o autor un conxunto de textos diversos, divernos nos temas e nos recursos narrativos pero semellantes no obxectivo de presentalos como referencias. A estes relatos tamén se aproxima o mencionado prologuista para observar, nun dos casos, un certo matiz ensaístico que nos fai pensar no Ramón Otero Pedrayo de Os camiños da vida, e considera tamén que este texto de semellanzas oterianas se resolve cunha moi brillante prosa.