Libros de Galicia

No hay Galicia sin América porque todo ocurrió antes allí. En La Habana se tocó por primera vez el himno «Os Pinos» y frente al mar Caribe se oficializó y popularizó la bandera blanca y azul; en Bue

Este é un libro sobre as que nunca importaron. As tolas que non o eran, rachando as follas co único que non puideron quitarlles: a coraxe para berrar que a historia non sempre é como nola contan. As

A historia representou un papel fundamental na formación da cultura galega, é esencial para entender a sociedade actual

Uns din que o mataron os falanxistas e a Garda Civil nos montes do Confurco. Outros, que houbo traizón, que foron os seus propios compañeiros. Sucedeu na noiteboa de 1936, logo de andar fuxido polos montes do sur de Pontevedra con 223 homes que loitaban pola Republica. Manuel Gonzalez O Fresco era un señorito desclasado nas organizacions da Fronte Popular. Daqueles dias arrepiantes da Guerra Civil deixou escritas unhas memorias que, preparadas por Victor F. Freixanes, viron a luz por primeira vez en Xerais en 1980, despois dun silencio de mais de corenta anos. Presentado pola revista Triunfo, o libro foi finalista ese ano do Premio Internacional da Prensa en Niza.Catro decadas despois daquela primeira edicion, volvemos publicar O Fresco. Memorias dun fuxido (1936), obra pioneira no relato biografico dos homes e mulleres que deron a vida por se arrepoñeren a sublevacion militar franquista na defensa dos ideais republicanos e por un sistema mais xusto de convivencia.

Mapas Cartografías e gravados de finais do século XVII e comezos do XVIII.

De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, este libro propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamen conta cun amplo relatorio de anecdotas, memorias, imaxes de epoca e documentos -nalguns casos ineditos a dia de hoxe-. Pero en realidade este libro e outra cousa...E a carta dun namorado, o convite para sair a camiñar e redescubrir a cidade a traves das ruas e prazas do seu barrio vello. A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen presa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anecdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, a fin e ao cabo, esa e a verdade: nada mais hai que saber onde observar con atencion para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella ainda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamen aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en mais dunha ocasion, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamen o corsario.Esta e a proposta que se fai neste libro: sair a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a traves do seu paseo.De a cabalo entre os manuais de historia e as guías turísticas, este libro propón un xogo diferente. É certo que, como as guías, vén cos seus planos, mapas e mesmo percorridos propostos. E que, como os libros de historia, tamen conta cun amplo relatorio de anecdotas, memorias, imaxes de epoca e documentos -nalguns casos ineditos a dia de hoxe-. Pero en realidade este libro e outra cousa...E a carta dun namorado, o convite para sair a camiñar e redescubrir a cidade a traves das ruas e prazas do seu barrio vello. A proposta de coñecer Vigo da man dun paseo que, sobre todo, se fai sen presa, devagar, deixando que os nosos pasos se perdan polo mar de anecdotas e historias que conforman a memoria da cidade. Porque, a fin e ao cabo, esa e a verdade: nada mais hai que saber onde observar con atencion para descubrir que entre as luces e sombras da cidade vella ainda permanecen visibles os vestixios das moitas vidas que amalgamaron o Vigo vello. Eis a eterna vila mariñeira, si, pero tamen aqueloutra que os seus veciños defenderon a ferro e lume en mais dunha ocasion, e o Vigo industrial, e o metropolitano, e mais tamen o corsario.Esta e a proposta que se fai neste libro: sair a camiñar o Vigo vello, e coñecelo de primeira man, a traves do seu paseo.

Xosé Luis Castro Veiga (O Corgo 1915-Chantada 1965), conocido popularmente como Piloto, no se convirtió en mito por ser el último guerrillero muerto en combate en todo el estado. Sus hazañas, su leyenda y la necesidad de los resistentes antifranquistas ya lo habian elevado la esa categoria en vida.Este libro no es solo una exhaustiva biografia que recoge toda su andadura y sus obras, separando leyenda de realidad, lo cierto de la ficcion, la construccion popular de las actuaciones del personaje.Tampoco es una novela historica en la que se ficciona una figura singular y su epoca.O Piloto, el ultimo guerrillero es un libro de investigacion novelada en el que hablan los documentos, pero tambien los protagonistas directos e indirectos con voz propia, situados cada uno en sus diversos tiempos, en su epoca y en sus particulares circunstancias.Novedoso, preciso, revelador, entretenido y apasionante, es este un trabajo imprescindible no solo para saber lo cierto del mas famoso de los guerrilleros gallegos sino para comprender en su contexto a guerrilla gallega, la primera en organizarse en todo el estado y la ultima en desaparecer.Al mismo tiempo, es una obra polemica pues va a hacer repensar y, aun, reescribir las lineas esenciales de la lucha antifranquista en la Galicia, asi como su conexion con el nuevo nacio...

A dialéctica social do ser humano, actuando secularmente no seu contorno, foi creando as comunidades nacionais, que se procuran e se recoñecen na experiencia da súa propia historia. O nacemento da moderna conciencia nacional galega, no seculo XIX, esta estreitamente vinculado a elaboracion do discurso historico, que ao mesmo tempo e resultado da existencia da nacion e elemento axente da sua configuracion. Desde aquela altura ata hoxe o acervo historiografico foise incrementando en cantidade e calidade cientifica, tanto en obras globais como en monografias, de divulgacion ou especializadas. Focalizada desde unha perspectiva na que Galicia constitue o seu propio centro, e cunha clara intencion divulgativa, esta Historia de Galicia de Anselmo Lopez Carreira recolle e sintetiza as achegas proporcionadas polo conxunto de historiadores que ofrecen ao pais unha imaxe coherente de si mesmo e pretende ser un elemento util na construcion desta comunidade de convivencia que e a nacion galega.

Por vía de regra, os autores que se achegan á Galiza do século XII fan de Diego Xelmírez o eixo central do seu relato. Semellante perspectiva, nitidamente ideoloxizada, proxecta o espazo compostelán na corte de Leon; poren, deliña asemade a indesexable consecuencia de negar a realidade dun reino de Galiza de seu, hexemonico no horizonte hispano ate o catrocentos. De feito, acontece que a actividade politica e relixiosa do primeiro arcebispo de Compostela coincide cun novo ciclo historico, caracterizado pola expansion economica e demografica, e no cal os aristocratas do reino galego, con Pedro Froilaz a cabeza, exerceron un labor de prestixio.

Este libro recolle a palabra ferida dos que perderon a Guerra de 1936, os que padeceron a furia daqueles que xuraran acatar a constitución do Goberno republicano. E recolle tamén a voz dos que, nun principio, disfrutaron da victoria acadada polas tropas sublevadas contra aquel lexitimo goberno. Todos e todas perderon aquela Guerra, as suas consecuencias de terror, miseria e silencio chegaron ata hoxe.Pero non e este un libro de vinganzas, tratase de revisar a Historia local cunha metodoloxia cientifica que consiste en ceder a palabra aos que foron os protagonistas dos feitos, sen fuxir da verdade, sen agardar a que a sua desaparicion fisica nos impida para sempre coñecer cal foi a realidade. As palabras dos dous bandos, por unha vez non enfrentados, xunto cos documentos que verifican o acontecido.Pero hai outras voces, a dos que sucumbiron, as vidas tronzadas pola iniquidade e o odio acumulado, aqueles e aquelas que non sobreviviron ao espanto e foron fusilados, paseados, atemorizados ata a morte. Non hai xustiza para eles que poida resarcir tanta desgraza. Fique ao menos o testemuño dos sobrevivintes para que non poidamos nunca esquecer a terrible vergoña de tanta traxedia.

Se trata de una obra en la que, bajo una óptica multidisciplinar, una serie de profesores universitarios nos ofrecen los resultados de sus últimas investigaciones sobre diversos aspectos de la historia institucional de Galicia, Asturias y Cantabria durante el Antiguo Régimen, la llegada del Estado liberal y su repercusión en este espacio. Un trabajo abordado con un enfoque innovador, que conjuga el estudio individual y conjunto de las instituciones propias de los territorios de régimen común del norte de España ya en el momento final de las mismas, cuando se comienza a percibir su inmediata extinción; con el cambio, en no pocos aspectos más aparente que real, que se produce al tiempo que se anuncia, y de forma progresiva va fraguando, el nuevo Estado liberal.

A dialéctica social do ser humano, actuando secularmente no seu contorno, foi creando as comunidades nacionais, que se procuran e se recoñecen na experiencia da súa propia historia. O nacemento da moderna conciencia nacional galega, no seculo XIX, esta estreitamente vinculado a elaboracion do discurso historico, que ao mesmo tempo e resultado da existencia da nacion e elemento axente da sua configuracion. Desde aquela altura ata hoxe o acervo historiografico foise incrementando en cantidade e calidade cientifica, tanto en obras globais como en monografias, de divulgacion ou especializadas.Focalizada desde unha perspectiva na que Galicia constitue o seu propio centro, e cunha clara intencion divulgativa, esta Historia de Galicia de Anselmo Lopez Carreira recolle e sintetiza as achegas proporcionadas polo conxunto de historiadores que ofrecen ao pais unha imaxe coherente de si mesmo e pretende ser un elemento util na construcion desta comunidade de convivencia que e a nacion galega.

Contén ilustracións, fotografías en branco e negro e cor

Premio Vicente Risco de Ciencias Sociais. O presente libro versa sobre a orixe histórica e a singularidade dos entes sacros que presiden as nosas parroquias. Antropólogos, historiadores e sociólogos teñen insistido na importancia da parroquia en Galicia como unidade de convivencia social e como referente para a identidade local. Nesta última dimensión os santos titulares de parroquia xogan un papel de importancia en momentos como as celebracións festivas…